Uspokojenie dziecka może być wyzwaniem.

Kiedy na świat przychodzi dziecko, rodzice lubią wyobrażać sobie jego przyszłość, cechy charakteru, które chcieliby, aby potomek posiadał. Dla każdej matki jej dziecko jest wyjątkowe, grzeczne, kochane. Czasem niestety okazuje się, że dziecko nie jest tak spokojnie, jak ma się nadzieję. Ile dzieci, tyle różnych charakterów, zachowań, czy temperamentów. Niektóre jednak zachowują się jakby sam diabeł w nie wszedł. Piski, krzyki, płacz, wymuszanie tupaniem, kopaniem. W takich sytuacjach rodzic może wydawać się bezradny. Nie wiedząc co robić, próbuje przekupić dziecko, byleby tylko je uciszyć. Takie uleganie jednak, nie jest dobre. Uczy malca, że wszystko czego zapragnie może dostać. Odpowiednia technika i kolejna zabawka jest jego. Trzeba jednak reagować od razu i stanowczo pokazać dziecku, że takie zachowanie nie ma prawa bytu i że to rodzic jest tym, którego powinno się słuchać, a nie odwrotnie. Jaki więc zastosować sposób na trudne dziecko. Otóż na każdego zadziałać może co innego. Często najlepszą formą uspokojenia, jest po prostu ignorowanie go. Kiedy dziecko stara się coś wymusić, płacze, krzyczy, należy spokojnie powiedzieć stanowcze nie, a następnie już nie upominając rozgoryczonego malca, poczekać na powrót ciszy. Niestety nie na wszystkie dzieciaki podziałać może ta metoda. Innym pomysłem może być rozmowa. W takich wypadku, tłumaczymy powoli i spokojnie dziecku dlaczego jego zachowanie jest nie na miejscu. Czekamy, aż pociecha się uspokoi. Staramy się nie krzyczeć, ani nie okazywać frustracji. Dziecko musi zrozumieć, że żadne jego próby na nas nie działają. Stanowcza rozmowa jest dobrym wyjściem z wielu przykrych dla rodzica sytuacji. Kiedy i to jednak nie podziała, dobrą metodą jest zastosowanie systemu nagród i kar. Tłumaczymy dziecku na samym początku, jakie konsekwencje poniesie za dane zachowania. Upewniamy się czy zrozumiało co mamy na myśli. Jeśli komunikat został zakodowany w umyśle dziecka, możemy po cichu liczyć, że nie będziemy musieli stosować kar, które zapowiedzieliśmy. W innym jednak wypadku, nie możemy dziecku odpuścić. Każde niepożądane zachowanie, powinno przynosić ze sobą zapowiedziane konsekwencje. Kary mogą się różnić, każda powinna w jakiś sposób wpływać na dziecko. Może to być szlaban na wyjście z domu, albo kategoryczny zakaz oglądania telewizji. Należy pamiętać jednak, aby kara współmierna była do poniesionej winy. Nie może być to coś co ugodzi w poczucie wartości dziecka, albo skrzywdzi je w jakiś inny sposób. Wszystko musimy dokładnie wytłumaczyć, stosować możemy w równowadze nagrody. Za dobre zachowanie dziecko może dostać jakiś drobny upominek lub pochwałę. Może być to dobry sposób, aby wypracować u dziecka pożądane zachowania. Nie można jednak przesadzać i za każdą rzecz nagradzać. Trzeba uważać, by pociecha nie nauczyła się, że za każda drobną rzecz, musi coś dostać. Trzeba umieć wyważyć nagrody i kary, tak by nie przesadzić w żadną ze stron. Dziecko musi dokładnie znać i rozumieć zasady, dopiero wtedy możemy oczekiwać ich przestrzegania.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here